Apple tree (gedicht van Verno Romney)

Op een dag als vandaag (Keti-Koti) een bericht over appels. Let me explain..

In 2008 organiseerde Radio Mart in Amsterdam, een bijeenkomst over roots.

Diverse jongeren gaven ieder op hun eigen manier uiting aan hun identiteit. De één met dans, de ander met zang.

Eén gedicht is mij altijd bijgebleven en dat is het gedicht van Verno Romney, een creatieve geest, die al vroeg al op jonge leeftijd in de schijnwerpers stond.

In zijn gedicht zie ik een parallel tussen de Afrikaanse diaspora, de slavernij en de kracht van de mens.

They say the apple doesn’t fall far from the tree
And the fallen apple eventually becomes a seed
The seed grows up becomes a tree
Which then sees their apple leave
In time you’ll have a row of trees
Which we then call family
A family tree yes that in deed
From seed to seed to seed to seed
An apple falls, a bird flies by
and takes the apple high in the sky
He eats the apple as time flies by
and drops the seed beyond the eye
Now this seed is alone
In a place that’s not it’s home
Knows no better so gives his own
permission and says “Here I’ll grow”
To a tree who’ll be,
just you wait and see.
The first in a row of family trees

-Verno Romney

Ik wens een ieder vrijheid toe.
Vrijheid van lichaam en geest.