E.B.G. Doopboeken 1780-1860

In een eerder bericht heb ik geschreven over de doopboeken van de EBG en hoe nuttig zij zijn bij het achterhalen van de Afrikaanse stamafkomst. Indien u het heeft gemist lees Stap3: Hoe weet ik nu bij welke stam mijn voorouder toebehoorde?

Zoals u wellicht weet gaat het NinSee m.i.v. 2013 sluiten. Via hun webshop zijn de doopboeken van de E.B.G. tot dan nog te verkrijgen.

EBG Doopboeken, foto: Denie Kasan

U kunt nu of ná de sluiting van het NinSee de doopboeken van de Evangelische Broedergemeente bestellen bij de EBGS zelf. Neem hiervoor contact op met broeder Erwin Muntslag (directeur EBGS) via ebgsarchief@sr.net.

Niet kopen, maar inzien
Mocht u de boeken niet willen bestellen, maar alleen inzien dan kunt u ook terecht bij het Centraal Bureau voor Genealogie in Den Haag. Hier liggen exemplaren om in te zien.

De volgende exemplaren bestaan:

• Catalogus der Negergemeine an Paramaribo [A]. Aus den ältern u. Neueren Catalogus, mit Zuziehung der Diaria, zusammen getragen u. Revidirt im April 1799 (429 pag.)
• Catalog für die plant: in der Para 1855 (324 pag.)
• Catalog A, De Herrnhutter gemeente Charlottenburg 1784-1840 (188 pag.)
• Catalog B, De Herrnhutter gemeente Charlottenburg 1841-1848 (170 pag.)
• Catalog C, De Herrnhutter gemeente Charlottenburg 1848-1854 (274 pag.)
• Catalog D, Sociale banden tussen slaven, Opkomst en neergang van de Moravische zendingspost Charlottenburg, 1780-1860 (deel 1 – 274 pag, deel 2 – 413 pag.)

Recensie ‘Tweemaal Mariënburg’ door Kees Tazelaar

In 1997 gaf schrijfster Cynthia McLeod de historische roman ‘Tweemaal Mariënburg’ (Herinneringen aan Mariënburg) uit via uitgeverij Conserve. Het verhaal draait om de waargebeurde onrusten op plantage Mariënburg welke zich aan het eind van de 19e eeuw afspeelden in Commewijne, Suriname.

Kees Tazelaar heeft een bijzondere interesse voor plantages in Commewijne en heeft er zelfs een aantal jaren op gewoond en gewerkt. Zo heeft hij in de jaren negentig citrusplantage Weltevreden weer tot bloei gebracht en op de oliepalmplantage Victoria landbouwkundig onderzoek gedaan.

Ik heb Kees gevraagd een recensie te geven over Tweemaal Mariënburg welke hij zojuist heeft uitgelezen. Wilt u reageren op de recensie of zelf één geven over een pas gelezen boek. Laat dan een reactie achter.

Het slavenschip Leusden, Verongelukt voor de kust van Suriname, 1738

Slavenschip Leusden

Ik kwam een interessante titel van een boek tegen dat oktober as. gepubliceerd gaat worden. Het gaat over een volgepakt slavenschip (Leusden) welke voor de kust van Suriname is vergaan, waarbij 700 Afrikaanse slaven zijn omgekomen. 16 slaven hebben het overleefd.

Samenvatting:
Op 1 januari 1738 verging voor de monding van de Marowijnerivier in Suriname het slavenschip Leusden van de West-Indische Compagnie (WIC). Van de 716 in Afrika ingescheepte gevangenen overleefden er slechts 16 de ramp. Hoewel het ongetwijfeld de grootste tragedie is uit de Nederlandse scheepvaarthistorie, is deze ramp vrijwel onbekend.
De Leusden was een van de laatste WIC-schepen die slaven vervoerden en bovendien het enige dat exclusief voor dit doel werd ingezet. Per reis transporteerde het schip gemiddeld 660 slaven – geketend en dicht op elkaar liggend – naar het Caribisch gebied. Eenmaal op zee waren slavenschepen varende gevangenissen, waar een wreed regime heerste. Met name doordat ziekten vrij spel hadden in de ongezonde atmosfeer van de scheepsruimen, overleefden veel slaven de overtocht niet. Van haar eerste reis in 1720 tot aan haar ondergang in 1738 voerde de Leusden in totaal 10 slaventochten uit, waarbij slechts 73 % van de slaven levend de overzijde bereikte.

Er is tot nog toe bijzonder weinig onderzoek gedaan naar de specifieke schepen die de transatlantische slavenhandel mogelijk maakten. Wellicht heeft de morele verontwaardiging – dan wel schaamte – over het fenomeen slavernij objectief onderzoek altijd in de weg gestaan. Leo Balai ontdekte echter diverse tot nog toe onbekende bronnen, waarin over het feitelijke reilen en zeilen aan boord van slavenschepen wordt verhaald.

Bio auteur: Leo Balai (Paramaribo, 1946) was na zijn juridische opleiding zowel als zelfstandig ondernemer als in dienstverband werkzaam op verschillende gebieden. Momenteel verzorgt hij diverse vaardigheidstrainingen.

Boekdetails:
Isbn – 978.90.5730.729.4
Specificaties – 334 pagina’s
17 x 24 cm, genaaid gebrocheerd, geïllustreerd in zwart-wit
Prijs – € 34,50

Boekentip: Het Saramacca Project

Foto: Uitgeverij Verloren

Eind november 2010 promoveerde Alexander Heldring aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zijn proefschrift is in boekvorm uitgebracht onder de titel ‘Het Saramacca project’ en gaat over een mogelijke immigratie van ruim 30.000 ontheemde Joden naar de kolonie Suriname, kort ná de Tweede Wereldoorlog. Een gebeurtenis waarvan relatief weinig mensen weet van hebben. Onderstaand treft u een beknopte samenvatting van een waargebeurd evenement in de Surinaams/Nederlandse geschiedenis.

Vanaf 1946 tot midden 1948 onderhandelde een Amerikaans-Joodse organisatie, de Freeland League, met de Nederlandse en Surinaamse regeringen over hervestiging van joodse ontheemden uit Centraal- en Oost-Europa in het Saramaccadistrict, ten westen van Paramaribo. De ontheemden zouden Surinaamse onderdanen worden, maar zoveel mogelijk hun eigen cultuur en taal behouden. Voor de Freeland League was Palestina geen optie, omdat zij niet naar een onafhankelijke joodse staat streefde. Eind juni 1947 stemden de Staten van Suriname er mee in om 30.000 joodse immigranten toe te laten. Dit stuitte op verzet van zionisten én de creoolse Nationale Partij Suriname (NPS). Na een aanvankelijk positieve opstelling besliste de Nederlandse regering dat het plan niet door mocht gaan. De regering vreesde dat zich onder de immigranten veel ‘communistische infiltranten’ zouden bevinden. Alexander Heldring beschrijft de achtergronden van het Saramacca project en laat zien welke factoren uiteindelijk leidden tot ‘opschorting’ van het plan.

Het Saramacca Project is bij diverse boekhandels verkrijgbaar, tevens via uitgeverij Verloren.