Agenda: 16/04 Vader niet bekend! Of toch wel?

Aanstaande zaterdag wordt de jaarlijkse genealogie bijeenkomst gehouden door de Stichting Surinaamse Genealogie in de Triomfatorkerk te Den Haag. Erg interessant voor iedere Surinaamse familie onderzoeker. Het belooft weer gezellig te worden.

Datum: 16.04.2011
Locatie: Christus Triumfatorkerk
Juliana van Stolberglaan 154, 2595 CL Den Haag

Entree : Donateurs gratis, niet donateurs € 7,50
(wordt u aldaar donateur € 23 / jaar, dan is de toegang gratis)

Agenda: Manuscript van Surinaamse Indianen

Karina Indianen in Suriname

In de museumbibliotheek van Museum Volkenkunde zijn ruim 100 jaar oude geschriften vol geheime informatie ontdekt. In de pas opgedoken manuscripten wordt de mysterieuze geesteswereld van Surinaamse Indianen, specifiek de Kari’na Indianen, beschreven en getekend. De Surinaamse broers Penard maakten deze documenten in 1908 met behulp van medicijnmannen. Ze wilden de manuscripten uitgeven als encyclopedie, maar daar is het nooit van gekomen. De ontdekking van deze manuscripten is voor de hedendaagse Indianen van groot belang. Veel kennis over hun cultuur is in de loop van de tijd verloren gegaan.

Vanaf 12 tot en met 29 april kunnen geïnteresseerden in Museum Volkenkunde terecht om met eigen ogen het materiaal te bekijken en de medewerkers ermee aan het werk te zien.

Biografie: Harry Johan van Ommeren 1879-1923

04-357. Dh Harry J. van Ommeren, redacteur-uitgever dagblad Surinamewtmk, originally uploaded by Stichting Surinaams Museum.

Biografie door door H.N. Rijk van Ommeren.
De omvang van de hier aangeboden levensbeschrijving is bepaald door het feit dat zij een hoofdstuk vormt van een gedenkschrift, waarvan het aantal bladzijden van te voren vaststond. Dit bracht een beperking met zich mee.

Een keuze was noodzakelijk en resulteerde in de twee sectoren van het maatschappelijk leven, woarin hij het meest op de voorgond trad, de journalistiek en de Koloniale Staten.

Onvermeld zijn gebleven de activiteiten, welke Van Ommeren heeft ontwikkeld in de kiesvereniging ‘Eendracht maakt Macht’, de Vereniging tot Bevordeing van het Onderwijs in Suriname, het Toneelgenootschap ‘Thalia’ en in het zieken- en begrafenisfonds ‘De Uitkomst’, en ook de vele onderwerpen, behandeld in zijn artikelen in de ‘Suriname’ en in zijn redevoeringen in de Koloniale Staten.

Gaarne dank ik allen die mij inlichtingen verstrekten bij de samenstelling van deze levensbeschrijving.

Opgang.
Harry Johan van Ommeren werd op 8 Oktober 1876 te Paramaribo geboren als derde van de vijf kinderen uit het huwelijk van Benjamin van Ommeren en Johanna Christina Barlin. Toen hij twee maanden oud was, droeg zijn moeder hem ten doop in de Evangelische Lutherse Kerk. Zij was genoodzaakt de voeding van de kleine aan een min over te laten. In hoeverre dit gemis aan eerste moederlijke verzorging van invloed was op zijn gezondheid is een vraag, zeker is dat hij geheel zijn leven te kampen had met suikerziekte, verzwakte ogen en gebrekkig gehoor.

Doopakte van gemanummiteerde Christina May (Mei)

Foto: Ank de Vogel

In het manumissieregister van 1832-1863 komen wij de vrijlating tegen van het slavenmeisje Christina, welke eigendom was van C. May. Te lezen is dat op 13 juni 1840 door Esther Johanna Albertina May en David Pieter Nemelc, Fl. 300 borgtocht is betaald voor haar vrijlating, welke middels Gouvernements Resolutie no. 859 op 10 juli 1840 werd beklonken.

Eén van de vele voorwaarden voor het manumiteren van een slaaf was dat deze opgenomen zou zijn door een kerkgenootschap. Hierdoor zouden zij zich (hopelijk) volgens de wetten van de bijbel gedragen, behoorlijke nieuwe burgers zijn en niet ten laste van het land vallen. Uit het archief van de Gouverneur Generaal van de West Indische Bezittingen (1.05.08.01 inv. 203, nu nog te vinden in het Nationaal Archief in Den Haag) vinden wij een extract uit het doopregister van de Hervormde Christelijke Gemeente te Paramaribo, waarin Christina gedoopt wordt als Christina Johanna.

Nakomelingen van Christina zullen de extractie wellicht interessant vinden, gezien de doopakte de slaaf een menselijk bestaan geeft in tegenstelling tot de slavenregisters (vanaf begin 19e eeuw tot de emancipatie werden zij opgetekend in het slavenregister, maar zoiets als een geboorteakte van een slaaf bestond niet) of grootboekrekeningen (slaven werden tot begin 19e eeuw bijgeschreven op de grootboekrekening van de eigenaar – geborenen vermeld onder kolom ‘bij’ en overledenen onder kolom ‘af’).

In de vermelding van de manumissie van Christina in het manumissieregister 1832 – 1863 is tevens te lezen dat de moeder van Christina, welke gemanumiteerd is onder de familienaam Magdalena Mei, niet lang na de vrijlating van Christina een verzoek tot naamsverandering heeft aangevraagd voor haar dochter. Op de eerste dag van februari 1842 werd middels Gouvernements Resolutie no. 120 de naamsverandering van Mei naar May uitgesproken. Christina ging voorts door het leven als Christina Johanna May – een duidelijke verwijzing naar de vrijlater C. May.

Boekentip: Het Saramacca Project

Foto: Uitgeverij Verloren

Eind november 2010 promoveerde Alexander Heldring aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zijn proefschrift is in boekvorm uitgebracht onder de titel ‘Het Saramacca project’ en gaat over een mogelijke immigratie van ruim 30.000 ontheemde Joden naar de kolonie Suriname, kort ná de Tweede Wereldoorlog. Een gebeurtenis waarvan relatief weinig mensen weet van hebben. Onderstaand treft u een beknopte samenvatting van een waargebeurd evenement in de Surinaams/Nederlandse geschiedenis.

Vanaf 1946 tot midden 1948 onderhandelde een Amerikaans-Joodse organisatie, de Freeland League, met de Nederlandse en Surinaamse regeringen over hervestiging van joodse ontheemden uit Centraal- en Oost-Europa in het Saramaccadistrict, ten westen van Paramaribo. De ontheemden zouden Surinaamse onderdanen worden, maar zoveel mogelijk hun eigen cultuur en taal behouden. Voor de Freeland League was Palestina geen optie, omdat zij niet naar een onafhankelijke joodse staat streefde. Eind juni 1947 stemden de Staten van Suriname er mee in om 30.000 joodse immigranten toe te laten. Dit stuitte op verzet van zionisten én de creoolse Nationale Partij Suriname (NPS). Na een aanvankelijk positieve opstelling besliste de Nederlandse regering dat het plan niet door mocht gaan. De regering vreesde dat zich onder de immigranten veel ‘communistische infiltranten’ zouden bevinden. Alexander Heldring beschrijft de achtergronden van het Saramacca project en laat zien welke factoren uiteindelijk leidden tot ‘opschorting’ van het plan.

Het Saramacca Project is bij diverse boekhandels verkrijgbaar, tevens via uitgeverij Verloren.